Կյանքի առաջ

Ազնվությունը բռիդ մեջ հավաքած կվազես դու առաջ
Կընկնես բերանքսիվայր, բայց ափդ չես բացի անկասկած
Ավաղ, կգա մի պահ, որ ոտքերդ չեն գնա էլ առաջ
Ու ափիցդ հոգիդ կգլորվի ցած՝ ծնկացնելով քեզ նրա առաջ
Նա կյանքը կլինի՝ զինված ու ժամանակի ուսին բազմած։

Էժան

Մարդիկ իրենց կրած իրերից ավելի էժան են արդեն
Երազանքները այլևս անարժեք նյութական ձեռքբերումներ են դարձել
Ու ինքնախաբեություն կոչվող խաղից արբած
Մարդիկ կորցրել են իրենց ու իրենց միջի մարդկանց․

Անհոգի ռոբոտներ, որ տրվել են ժամանակի պահանջների արբեցմանը անհագ
Պահանջներ ու հորինված ձեռքերումներ որ արժեք են դարձրել մարդիկ անկյանք
Որոնք խաղացին կյանքը, այն կյանքը՝ այդպես էլ չապրած․

Դու կնայես նրանց, կույր ու հիացական՝ թողնելով քո կյանքը իրական
Կես ճամփից ետ կնայես, գուցե, դառնացած, ու չես գտնի իրական մարդկանց
Ռոբոտներ, ռոբոտներ համատարած․․․․

Դու լուռ, ես հեռու 

Ես հեռացել ու սպասում էի, թե երբ ետ կկանչես
Դու էդպես էլ մնացիր լուռ, իսկ ես՝ հեռու- հեռու․․․․․․

Կարոտը կարել է ոտս հուշերիս
Ես ունեի քեզ ու հանգիստ էր  հոգիս
Հիմա մենակ եմ ու դատարկ
Չկա ու չի կարող լինել էլ ոչ մի հարազատ․․․․

Ազատ սեր

Ազատ սեր ես դու գոչում
Ու շտապում գտնել դու գոհացում
Անազատ սերը ծանրաքաշ է, աննկուն,
Իսկ դու այնքան ես սիրում թեթևություն․
Ախր դժվար է ծանր  հոգսերի տակ
Տրվել անազատ սիրո ճիրաններին անհատակ
Էստեղ խաղ չկա, գծած պլան չկա
Էստեղ կանոն չկա, ու սիրուն դատ չկա․
Սերը ազատ է, անբռնազբոս պահանջատեր
Սերը երբեք չի սիրում սակարկել.
Նրանն ես դու կամ չես, այլ շանս չկա

Նրա կապանքի անունն է՝ նվիրվել -հոգ տանել
Էստեղ այլ հարց չկա, սիրող սիրտը թերևս  վկա․

Սերը դաժան է, երբ ուրանում են իրեն
Ու անհատակ քնքուշ, երբ սիրել գիտեն․
Աշխարհը խաբկանք է, մարդիկ էլ կապիկ
Խաղի ու շահի գերի խամաճիկ
Կաս միայն դու, ու կա միայն նա
Այս մեծ աշխարհում անարժեք ու ունայն.
Առանց նրա հույս չկա, ու ոչ էլ լույս կա
Դու կույր թափառական ես, եթե նա չկա
Սերը հենց իմաստն է, առանց որի կյանք չկա
Կյանքի իմաստը, որին քիչ փնտրող կա
Գտնողն էլ կորցնում է, էհ, սիրո ժամանակ չկա․․․․

Դու ու նրանք

Ընկերդ եսապաշտ ստասան
Սիրելիդ էլ հուսալի դավաճան
Գործերը սրտովդ չեն առաջ  գնում
Ու դու քայլում ես կարծես նույն տեղում․

Ուզում ես ուզել, ու նորից սկսել
Բայց հավեսդ ափսոսանքի անգամ չի կարող ձգել
Նորից ու նորի՞ց, ամեն բան սկզբի՞ց
Չմոռանաս սկսել ինքդ քեզանից․․․․

Արդարություն
Արդարություն, ո՞ր պատի տակ ես կուչ եկել
Արթնացիր ահա, ու դարձիր ետ՝ ինձ,
Ազնվություն, ո՞ր բառի տակ ես դու ծնկել
Կամ ո՞ր շահից է մեջքը քո կքել,
Ճիշտն ու սխալը ձեռք ձեռքի տվել
Հեշտության ուղուն են իրենց ոտքը մեկնել.
Երջանկությունը գրքային բառ է դարձել
Ու կիրառությունից էլ արդեն դուրս եկել.
Իսկություն, պատրանքն է ահա քեզ գրկել
Ու դու խեղդվում ես, չես կարող էլ  փրկվել։

Իմաստ, ո՞ր գրքում քեզ փնտրեմ
Ո՞րերրորդ բաժակի ումպից համտեսեմ
Քանի կոշիկ փողոցում մաշեցնեմ
Քանի քանիսին ես կյանքի կոչեմ
Քանիսի ձեռքից ընկնեմ ու ելնեմ
Ու քանի անգամ ես մոխրից ծնվեմ
Որ անիմաստությունից իմաստ ես քամեմ.
Արդարություն, ետ դարձիր դու ինձ...

Գժերին սիրում են

Գժերին սիրում են, նրանց չեն իշխում
Նրանց մասին  հոգ են տանում ու ստանում նվիրում
Նրանց խենթություններից երբեք չեն նեղսրտում
Գժերը սիրում են առանց երկմտում
Նրանք հավատում են ու ազնվորեն բացվում
Նրանց կսպանի ամեն սուտ մղում
Նրանք ուժեղ են երբ սեր չեն շնչում
Նրանց սպառնում է այն սերը, որ ճոճվում է օդում
Նրանք ընկնում են այն սրից, որ կոչվում է անազնվություն
Գժերին սիրում են, նրանց չեն ստում․․․․․