Կգտնես դու ինձ

Երբ զգամ ես ինձ կորսված

Ու անզոր ինքս ինձ դարմանելու,

Ծնկի կգամ ես քո դռան առաջ՝

Գլուխս կախ ու մի բուռ դառած.

Հողեղեն իմ էությամբ՝ փշուր-փշուր եղած,

Կփլվեմ ես քո՝ ամենազոր մեծության առաջ.

Քո գթասրտությամբ՝ ներսս ողողված

Զգալով քո գրկում՝ ապահով ու սիրված

Կողբամ ես՝ սիրտս քեզ հանձնած։

Հառաչս՝ թև առած կտա արձագանք,

Որ լսես դու ինձ ու խոսես՝ անբառ ու անհարց։

Ներսս կնայես ու կգրկես ուսերս կորացած՝

Վերցնելով բեռը վերքերիս՝ ինձ ծնկի բերած։

Ու հայացք գցելով վեր՝ շունչ կառնեմ ես՝

Հողեղեն աշխարհից այս վերացած ու խաղաղված։

 Երբ զգամ ես ինձ կորսված, կգտնես դու ինձ…

 Ցասում

Իմ ցասումը կլինի լուռ… Երբ կարծես, թե ինձ գետնովն ես տվել ու օտարացրել ինքս ինձանից, ես կթակեմ դռները հոգուդ ու անհրավեր կսուրամ ես ներս։ Կքանդեմ ես քեզ ու լուռ կանձրևեմ, որ սրբեմ փոշին ավերակների։

Կթվա, թե մոռացել եմ, իսկ ես կպարպեմ ցավերն իմ ձցված ու ինչպես հուժգին ամպրոպից առաջ՝ մի լավ կգոռամ, որ  շանթահարեմ։

Կշառաչեմ ես վարար գետի պես ու կսրբեմ ճամփիցս ամեն խոչընդոտ, կսլանամ ես ճամփովն իմ անխաղտ ու կխաղաղվեմ, երբ ափիս հասնեմ։

Կտաքացնեմ քեզ սրտիս ստորոտում, իսկ օջախն ամրոցիս ես թեժ կպահեմ, որ երբ հանդգնես պարիսպն իմ քանդել, ես ժայթգեմ անգութ՝ այրեմ, մոխրացնեմ ու մրմուռն անցյալի մրուրով պատեմ։

 Իմ ցասումը կլինի լուռ… Երբ կարծես, թե ինձ գետնովն ես տվել ու օտարացրել ինքս ինձանից, ես կնետեմ դիմակն իմ՝ հոգնած ու մաշված, որ ինձ հանդիպեմ. գրկեմ կարոտած։

Ու կհոսեմ ես խաղաղ կարկաչով ու կարևեմ երկնքում լազուր, զեփյուռի նման թեթև կճախրեմ. սրտիս ամրոցից էլ ես վանք կշինեմ, որ խնկա բուրվառ ու հնչի շարական, ու օրհնությունը՝ աղոթքի պես խաղաղ, իջնի իմ  խռովյալ սրտի վրա։

 Սրտիդ եղանակը

Գարնան մեղմ արևի պես ջերմ գրկեմ քեզ 

Ու  համբույրները պեպենների պես շարեմ այտերիդ։

Մատներս տանեմ քունքերիդ վրայով այնպես անհպում՝ 

Ինչպես ճայը օվկյանի վրա, երբ հազիվ է ալիքներին հպվում։

Ճախրեմ երկնքումդ լազուր, որ սիրտդ թրթռա

Ու զարդեմ ճամփադ երգովս, որ լսելիքդ հույզերից խտտա։

Սպիտակ վարդի պես դաջվեմ քո մտքում,

Որ շնչես դու ինձ՝ ինչպես ծաղկաշատ գարուն։

Քո կյանքատու սիրովդ ծաղկեմ

Ու սրտիդ գունեղ երազները բողբոջով  պատեմ։

Լինեմ խենթ մարտ՝ անձրև արևոտ, ու մեկ է սիրես ինձ.

Լինեմ եղանակը սրտիդ ու հոսեմ սրտովդ մեկ։ 

Իմ գիրքը 

Ես լացել չգիտեմ, իմ լացը բառ է, պոեմ՝ պոկված սրտիս խռոված պատերից։

Ես թուլանալ չգիտեմ, իմ անձը հենք է՝ պիտի պահի դժվարություններն ամբողջ աշխարհի՝ մինչ հենքս ճաք տա ու իր իսկ աշխարհը քանդի։
Ես բավարար լինել չգիտեմ՝ պիտի անեմ ամեն բան լավ ու լինեմ ամենան, որ արդարացվի լինելիությունս ունայն։
«Ես լա՞վն եմ, բավակա՞ն». «Չէ, տես, թերացել եմ՝ այստեղ, այնտեղ, հիմա, երեկ ու այն անգամ» ։
Ու կատարելության անիվը կառնեմ ոտիս տակ՝ հերթական անգամ՝ անվերջ լավը ու ամենան լինելու համար, որ լինեմ բավական: Շնչահեղձ մի օր կանգ կառնեմ,  հայացք կգցեմ ետ՝ տարիներին՝  կատարելիությամբ մաշեցված ու լաքապատ, այդժամ ներսումս կնստի մի գորշ ամպ։

Լինել ավելի լավը, եթե ոչ լավագույնը, պատրաստ լինել ամեն սցենարի, լինել ամենան. թերանալն աններելի է, նույնիսկ մեկ անգամ։

Բարձր ստանդարտնե՞ր, պահանջկոտությու՞ն, խստությու՞ն, թե՞ բացեր…ասա՝ իմանամ։
Կյանքդ՝ կիսատ թողած ու նորից վերսկսած գրքի էջերի պես պիտի ձեռքի արագ շարժով թերթես ետ՝ մինչ հասնես սկզբի էջերին, որ հասկանաս, թե ինչ ես կարդում հիմա ու ինչի…, որ հիշես կյանքիդ բոլոր հերոսներին, որ գործողությունները՝ իրենց հետևանքներով գտնեն իրենց տերերին, որ գիրքդ կարողանաս շարունակել կամ էլ՝ խնամքով մի կողմ ձգել ու նորը վերցնել…
Ու կգան նոր էջեր՝ անթանաք ու անեզր, որ գրես կրկին, այս անգամ՝ նորից։

Իմ կյանքը բառ է, պոեմ՝ պոկված սրտիս հուզապատ պատերից։

 She

She is a Goddess
She is a Muse,
She can be the Devil,
Whichever you choose.

Turn your back on her
Throw her love away,
And she will be Nemesis
You will face this or the other way.

Admire and love her
Hug her with your eyes,
Not daring to disturb her
The beauty and peace she has,
And she will open up to you,
Daringly bringing out the beauty within you.

She will be the Muse you must not lose.

But, if you are silly to let her fade away,
She will take your world apart
By going her own way,
And you won’t stand or stop her
No tears will make her stay.

Wiping her path with your pain, she will go away. Diligently try to prove the truth wrong
And push her to the edge,
Then she will drop the veil,
Unwrapping the Devil that she has in her.
And you will be destroyed,
No mercy will be left in her. So, think twice before you lay your eyes on her....

Դառը Սուրճ

Սուրճս խմում եմ դառ ու  սառը,
Խմում եմ սուրճս առավոտյան ու անշտապ.
Լցնում եմ մտքերս դատարկ էջերին,
Ոտքս գցում եմ ոտքիս, թիկնում աթոռին
Սիրտս էլ տալիս եմ վառվող արևին.
Սուրճս խմում եմ սառը, երբ դառ է։

Հրաժեշտ 

Իսկ մեզ պետք էր խոսել, ընդամենը խոսել․․․
Դու իմ սարսափն էիր, ես՝ քո հիստերիան, ու մենք անվերջ խոսում էինք՝ չլսելով իրար։ Ես վազում էի դեպի քեզ ու հասնելուն պես փախչում, դու խոսում էիր, իսկ ես խլություն խաղում։ Մենք գժվում էինք՝ լռելով իրար։
Մենք կանոնավոր կերպով փորձում էինք մոռանալ՝ անհրավեր հուշերին ճանապարհ դնելու համար, բայց․․․
Ես վախենում էի նայելու աչքերիիդ, պատասխան տալու բոլոր հարցերիդ։ Ես վախենում էի դեմ առ դեմ նստել քեզ հետ, բայց վախերս հավաքելով ես եկա ետ՝ պատասխան տալու բոլոր հարցերին՝ նայելով ուղիղ քո աչքերին։
Տարօրինակ էր նորից տեսնելը քեզ․ անիրական էր, անհավանական։ Ես դանդաղ քայլում էի դեպի քեզ ու հասնելուն պես ուժ գտա ասելու՝ բարև․ չկոչեցի քեզ ես այն անունով, որով միայն կոչում էի ես՝ տաքացնելով քո լսելիքը կարծես։ Ես վախեցա անգամ դիպչելու քեզ, որ չդառանաս ավելի իրական քան ես։ Ու մեր կոշիկները հանդիպեցին մեր փողոցներին, լուռ ընդարմացում էր տիրել այդ անիրական երեկոյին։ Ժամանակը կարծես կանգնել էր ու քայլում էր ետ, ու մենք նայում էինք իրար՝ վախենալով իրար հուզել։
Մենք խոսում էինք, պարզորեն խոսում, այս անգամ սակայն մենք լսում էինք իրար ու հասկանում։ Խաղաղություն էր իշխել մեր շուրջը, օդում էր կախվել  թախծոտ  թեթևությունը:
Ճանապարհ դրեցինք մենք մեր հուշերին ու քարացանք հրաժեշտի պահին։ Նայում էինք մենք միևնույն ուղղությամբ, մթության մեջ լուսկլտացող լույսերին։ Ասելիք չկար, իսկ քայլերն էլ մեզ չէին տանում առաջ. մխվել էինք մենք ժամակի այդ պահում՝ երկուսս էլ երևի գաղտնի հուսալով անվերջ կորել այդ ակնթարթում․․․․
Ու դու հանկարծ նայեցիր ուղիղ աչքերիս մեջ, ու ես բաց թողեցի ինձ քո օվկյանոսում, որում խեղդվելուց այնքան էի վախենում։ Դու սահեցրիր քո ափը այտիս վրայով՝ շոյելով ինձ քո՝ սիրով լի հայացքով։ Սիրտս այդ պահին ցավոտ ընկավ ցած, ու թքիս հետ ես կուլ տվեցի մեր տարիները ապրած։ Հրաժեշտի պահին վախեցա քեզ գրկել, թեպետ, հայացքով մենք իրար վաղուց էինք գուրգուրել։ Բացեցի բերանս ու ասեցի՝ հաջող։ Քայլեցի առաջ ու հայացքս գցեցի ետ։ Սովորականի պես դու չէիր կանգնել ճամփելու հայացքով ևս, մինչ կկորեի հորիզոնիցդ։ Ու, ես հասկացա, դու բաց ես թողնում ինձ, առհավետ․․․

Խոստացա այլևս ես քեզ  չհուզել, իմ մասին էլ քեզ երբեք չհիշացնել, որ մեր վերագտած ծանր թեթևությունում գտնենք վերջապես խաղաղություն։